Een boterham met kaas en broccoli. Althans, broccolischeutjes. Dat is favoriet in huize Kimske. De salade wordt opgeleukt met brocco, zoals wij het liefkozend zijn gaan noemen. Een toastje brie? Met brocco. Eitje gebakken? Brocco erover.                                                                  Wij zijn niet zo fan van broccoli, al zul je dat nu niet meer geloven. Maar wij zijn wel fan van de broccocress.

Een paar jaar geleden had AH weer iets nieuws: ‘Broccocress’ oftewel broccolikiemen. Ik ben altijd in voor iets nieuws dus ik kocht eens een doosje. En nog één, en… juist. Blijkbaar vonden anderen het geen succes en ondanks mijn verregaande verslaving, was mijn consumptie blijkbaar niet genoeg om de heer Heijn ervan te overtuigen, dat dit vooral moest blijven.

Ik legde mij neer bij mijn lot. Tot ik…een zakje bij een enórme tuinwinkel zag liggen, met jawel: broccolikers!

Zaaien gaat hetzelfde als tuinkers, op een dot natte watten. Na een klein weekje heb je fijne scheuten. Google leerde mij, dat het ontzettend gezond is, vol met antioxidanten en meer goeds.

Ook erg fijn voor over de soep.Tja, waar smaakt het naar? Beslist niet naar broccoli, dat is zeker. Het heeft een hele fijne, nootachtige maar toch ook pittige smaak. Je zou het moeten proeven… maar.. dat ga je vast niet doen. Nu naar de winkel omdat kimske dat zegt.

Omdat ik zo laaiend enthousiast ben, heb ik besloten om een zakje weg te geven, en wel via de website Ikkrijg als je meedoet, ontvang je gegarandeerd geen spam. Je hebt wel een actiecode nodig en dat is deze: Broccoline waarom dat zo is? Onze dochter eet graag broccoli, een deel van haar naam is verwerkt in de code Doe allen mee, maandag 25 juli wordt de gelukkige krijger gekozen. Je ontvangt dan van mij een zakje broccokers!

De rabarber heb ik tot moes gekookt en ik moet zeggen.. zeker niet verkeerd. Nu even zien wat ik er allemaal mee kan doen, want alleen een kwak moes.. dat was toch niet echt bijzonder.

We zijn nu een aantal groentetassen verder en de uitdaging van vorige week lag in de koolrabi. Rauw vonden we hem erg lekker door de salade, maar gegrild met een beetje olie en kruiden… nee, niet mijn ding.

de groentetas bevalt mij uitstekend, dus ik heb besloten om een abonnement te nemen. Zo leer je eens wat nieuws.

Grote verontwaardiging toen we vorige week een kropsla hadden die ehm… laten we zeggen ‘bewoond’ was. Bij de vijfde bewoner besloot ik dat ik de sla niet meer wilde eten. Want naast milieubewust, ben ik ook vega en… heb ik een soort en met van klein smetvrees achtig trekje. Nu gaat vega niet altijd samen met biologisch en dat weet ik heus wel. Maar dat hoef ik niet zo letterlijk te zien.

Deze week de laatste asperges van het jaar en wederom rabarber. Verder geen grote uitdagingen in de tas. Wederom sla, maar de bewoners hadden de huur blijkbaar al opgezegd.

Op loopafstand zit bij ons een biodynamische boerderij, met dito winkeltje. Een lief, klein, ouderwets winkeltje. Deze mensen stellen groentepakketten samen met groente die op eigen land geteeld zijn. heel milieubewust dus. Dat wilde ik weleens proberen en zo vroeg ik een proefabonnement aan. Vandaag werd ik wakker en ik was gewoon een beetje gespannen: vandaag mocht ik mijn eerste groentetas halen.

Het leuke is, dat je zelf niet weet wat erin zit. Op die manier probeer je nog eens wat nieuws en wordt je kooktechnisch uitgedaagd.

Nu zou het koddig zijn als ik dit milieubewuste initiatief af zou halen met de auto, maar dat deed ik niet.

Ik knoopte dochter in de draagdoek en wandelde het stukje.

In mijn  eerste groentetas zitten een paar uitdagingen.

Er zaten tot mijn grote verbazing fijne asperges in, maar ook sla  (kropsla en lollo biondo). Met deze twee weet ik wel raad!

Er zat echter ook rabarber bij. Houden wij daarvan? Hoe smaakt rabarber? Ik ken dat niet…

Naast rabarber, trof ik drie grote rode bieten aan. Nu kan ik een klein beetje biet in de salade wel waarderen, maar manlief niet.  een klein beetje is iets minder dan drie grote. Dus ook hier ligt een uitdaging.

Ik ben al aan het struinen naar recepten. Met die bieten komt het goed, maar de rabarber? Ik weet niet hoe dat smaakt. Het schijnt, dat het nogal zoet is. Het is lastig om iets te maken als je niet weet hoe het hoofdingrediënt smaakt, dus ik denk dat ik even een receptje van internet pluk. Waarschijnlijk bij collegablogger Annemieke.

Wordt vervolgd!

Bij kerrie denken de meeste mensen aan een blikje met kerriepoeder. Heel zoet en ontzettend geel.

Ik vind kerrie niet zo lekker. Mijn opa wel. Werkelijk alles werd ‘verrijkt’ met kerrie.

Zelf gebruik ik alleen kerrie djawa. Het liefst van de toko uit Hilversum.

Ik heb altijd een potje staan en het gaat, net zoals bij mijn opa, door veel gerechten.

Zo is mijn eiersalade niets zonder een snufje kerrie djawa, mijn asperges verrijk ik ermee, evenals gebakken (sperzie)boontjes.

In de supermarkt hebben ze het ook hoor, van Conimex en dit is best een goed alternatief!

‘Kim, wil jij even een pakje Maizena halen? Dat is een geel pakje. Staat bij de paneermeel’
Ik vroeg wat dat dan was. Mama vertelde mij, dat ze het nodig had voor de gekookte andijvie.
Nou hield ik van stamppot andijvie, dus dit leek me ook wel prima. Ik toog naar de Spar (jaja, vervlogen tijden) en kocht daar een pakje Maizena.
Rond etenstijd keek ik toch wel beteuterd in de pan met daarin een groen… prutje. ‘Is dít andijvie?’ ik nam een hap en kreeg het werkelijk niet weg. Stamppot was zo lekker, en dit.. ik voelde mij verraden door een van mijn favoriete groentes. Bleh.
Sindsdien heb ik een klein beetje hekel aan het gele pakje. Dat pakje stond voor verraad. Voor andijviebeul. Dankzij dat pakje kan ik de stamppot ook niet meer zo waarderen.
Maar al snel ontdekte ik, toen ik net op mezelf woonde en dus ging koken… dat zo’n pakje eigenlijk niet kan ontbreken. Een iets te dunne saus bind je keurig met Maizena. Gebonden soepen zijn perfect gebonden.. vooral als beginner is dat iets, waar het vaak misgaat. Je saus of soep de perfecte dikte geven. Maar ook als gevorderde amateur, kan het pakje van pas komen. Vooral als je een eigenwijze amateur bent, die het woordje ‘uitgelekt’ in de zin ‘700gram tomaten uit blik, uitgelekt’, negeert. Dan komt die Maizena nog wel eens van pas. Jammer dat ik dan weer de smaak van Andijvie in mijn mond krijg…. Ja. Zoals elke vrouw, heb ik ook een olifantsgeheugen. Sommige dingen vergeet je niet. En daarom staat het gele pakje, bij mij altijd een beetje weggemoffeld in de kast.