Compleet

‘Ik kan dit écht niet hoor, ik ben er he_le_maal klaar mee!’ Gilde ik tegen mijn lief. Boos was ik. Nee, woedend. ‘Je moet nu wel door’ sprak mijn lief terug. Makkelijk praten, zo’n man. Maar, en ik haat het om toe te geven, hij had wel gelijk. Op sommige momenten kun je namelijk niet terug. Dit was zo’n moment.

Een kwartier later, op 29 januari, was hij daar eindelijk. Onze zoon. Ons lieve broertje, ons kleine mannetje. Zo gewenst. Zo geliefd. Wat zijn we blij. Kleine Tonko, welkom op de wereld!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *