De puberpup

‘Kooooosje? Koos! Koohoooos! KOOS! KOOS KOM HIER!’

 

Maar Koos kwam niet.

Koos vond het veel te interessant, zo’n paardenpiemel

Daar stond mijn brave Hendrik, genaamd Koos, ineens ónder een paard. In het bos. Op dat paard een ietwat zenuwachtige ruiter.

Achter mij, mijn  2 meisjes.

En Koos kwam dus mooi niet, toen ik hem riep. Normaal komt Koos wél. Maar dan is er geen paard met piemel in de buurt.

Ik telde even vlug. 6 maanden is hij. Het is wat jong, maar het schijnt dat Labradors wat vroeg in de pubertijd kunnen komen.

Had ik nu natuurlijk he_le_maal niets aan, aan deze wijsheid.

Het paard was blijkbaar niet van de honden_heren_liefde en brieste wat, schoffelde wat met zijn voet. Ik liep zijdelings van het paard om mijn pup tussen zijn benen weg te trekken. Dat moet je voorzichtig doen, zo’n pup denkt al snel dat het een spelletje is. langzaam strekte ik mijn arm toen ik achter mij mijn oudste dochter hoorde kirren ‘Mag ik uw paard even aaien?’ gevolgd door dochter 2 met een piepstemmetje “mammie, ik ben baaaaang’. Ondertussen brieste het paard wat harder.

‘Kunt u misschien uw hond weghalen’ jammerde de ruiter wanhopig.

Man! Wat denk je dat ik aan het doen ben? Aan het kantklossen?

Na een poos had ik Koos in zijn nekvel en trok hem onder het paard vandaan. Ik lijnde hem aan en vervolgde mijn weg.

We hebben dus te maken met een labrador met bananen in zijn oren.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *