Kimske denkt er het hare van...

De was: van vies naar schoon naar muf

Elke huisvrouw huisvader moeder vader vrouw man mens heeft hier vast wel ervaring mee. Behalve de perfect georganiseerde personen. De zogenaamde PGP’s. Maar helaas, dat ben ik niet. En dus is mijn schone was, vaak weer muf. Het is niet anders.

Ik schreef er al eens eerder over, en de wasmachine is in ons huidige huis verkast naar de begane grond. In de bijkeuken, niet naast de bank, zoals ik eerder voorstelde. En daar gaat het dus wederom mis.

Opgelost?

Want ik hoor je denken: ‘oh, dan heeft Kim dat probleem niet meer, nu kan ze fijn elke dag wassen, bijna vanaf de bank’.

FOUT.

Nu staat daar zelfs mijn espressomachine, die staat nota bene bóven de wasmachine. Zo kan ik mezelf belonen met een fijn kopje koffie nadat ik de was in de machine heb gedaan.

Hahah. hahahahaha.

ja. niet dus. Ik zet die koffie toch wel.

Het wasritueel

Ik heb zelfs een tamelijk gênant gedoetje als het mijn was aangaat.

Mensen die mij kennen weten dat ik probeer wat milieubewuster te leven, water uitsparen en zo, ik doe mijn best.

Soms. Ik hou dan wijselijk mijn mond over mijn eh. Wasritueel. Want ja, dat is het eigenlijk wel geworden. Een beschamend ritueel,dat wel.

Peer-group

Maar nu! Vandaag ontdekte ik dus, dat ik niet de enige ben met Het Ritueel. Integendeel. Er is een soort clubje van de Anonieme Verspillers onstaan. Hoe fijn! Wat een rijkdom, om ook hierin een peer-group te hebben.

Misschien willen meer mensen aansluiten en daarom, lieve lezers, ga ik met de billen bloot.

Niet letterlijk, wees niet bang.

3x wassen

Oke, daar gaan we. Ik was mijn was soms 3 keer. En niet uit hygiënisch oogpunt. Kijk, het gaat zo.

De was zit in de trommel, de machine is klaar.

En dan krijg ik last van het ‘doe ik zo wel’ complex.

Gevolgd door ‘doe ik morgenochtend wel’ complex.

Daarna komt ‘dat uurtje maakt ook niets meer uit’ complex.

Om steevast te eindigen met de laatste fase en dat is het befaamde ‘de was ruikt muf’ complex.

Waarna ik de machine nog een rondje laat spoelen.

Nog steeds muf.

Een rondje met zeep dan maar.

Ruikt weer fris.

Snel in de droger of aan de waslijn, en klaar is mama.

Een hele enkele keer volgt na de ‘ruikt weer fris’ fase wederom het

‘doe ik zo wel’ complex.

Meestal als de baby een flinke luier heeft, waardoor ik die wasmachine extra hard nodig heb. En zo gaat dus uiteindelijk alles mis.

Want om de spuitluier rompers, handdoeken, kleren, waskussenhoes te wassen, zal ik toch echt eerst de wasmachine uit moeten laden.

En terwijl ik dan het deurtje van de droger open doe, zie ik het.

De droger heeft nog niet gedraaid. Alles muf.

Sta ik toch weer de Mount Washmore te beklimmen.

Gelukkig ben ik niet aan de wasbare luiers begonnen, milieutechnisch. Stel je voor. Dat zou écht slecht zijn voor het milieu.