Kimske denkt er het hare van...

Hé, Boris

Vroeger hadden mijn ouders een hond. Een labrador. Hij heette Duke (spreek uit: Duukie) en het was echt mijn rots in de branding.

Inmiddels hebben wij Koos. Ook een leuke, gezellige blonde labrador. Elke dag loop ik met Koos en de baby een flink stuk door het bos. Daar heb ik ontdekt, dat de meeste mensen wel een associatie hebben met een Hond Uit Het Verleden, als ze onze Koos zien.

Ik krijg de zieligste verhalen te horen, en ook de meest trotse. Iedereen met een herinnering aan een Hond Uit Het Verleden, deelt deze herinnering met mij. Omdat ik nu eenmaal ook een blonde lab heb. Meestal kom ik niet toe aan mijn eigenste Duukie te benoemen, maar so be it. Daar zitten mensen helemaal niet op te wachten, zoals ik wel op alle andere verhalen zit te wachten.

Ach, prima gezellig even een praatje, het is allemaal niet kwaad bedoeld.

Nu loop ik zo mijn vaste route en ik kom steevast een dame tegen, die mijn blondje begroet.

‘Heeee, Boris!’ en ze loopt door.

De volgende dag ‘Boooorissieee!’ En weer loopt ze door.

Tot een zekere morgen:

mevrouw: ‘Boris! He, kanjer!’

(Koos plast tegen een boom)

mevrouw: ‘hij luistert nog niet hè?’

ik: ‘dat komt omdat hij Koos heet’

(Koos hoort zijn naam en komt vrolijk op mij af)

Mevrouw legt uit dat ze vroeger een hond heeft gehad, u raadt het al… Boris. En ja, dat was wel de liefste hoor. En hij luisterde wél.

Prima. Ik slik mijn ‘Duukie was ook geweldig maar Koos is grandioos’ in en loop door.

Ik kan er met mijn pet niet bij.

Koos is Koos en Boris was Boris. Hoezo begroet je elke dag mijn hond met de naam van jouw hond? Denkt de dame dat Koos opkijkt, naar haar knipoogt en dan laat merken dat hij stiekem de reïncarnatie is van Boris?

Wie zou het zeggen. En het maakt ook allemaal niet uit. Snel naar huis, mijn vader komt zo even koffie drinken.

Kwartiertje later komt mijn vader binnen.

‘heeeee! Duke!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *