Kimske denkt er het hare van...

Het leven is een feestje. Maar je hebt wel koffie nodig.

Na een nacht amper slapen (de kleine man heeft vorige week zijn BMR prik gehad en daar heeft hij nu behoorlijk last van), startte de dag niet zo lekker op. De meiden hadden dikke pret met de spelcomputer, die hadden een topstart, vonden ze zelf.

De kleine man hing wat om mij heen, er ontstonden wat gezusterlijke ruzies en de man had ook geen beste werkdag. En aangezien het kantoor tegenwoordig in onze slaapkamer is, krijg ik dat dan gewoon gezellig mee.

Normaal als mijn dag zo start, trek ik mij even met dreumes terug in de slaapkamer. Hij even spelen, ik even rustig lezen, de meiden vermaken zich wel.

Dat kon vandaag niet, ik bedoel, ik kan moeilijk gaan bijkomen op het kantoor van mijn geliefde, en daar met mijn eigen grafstemming, zijn humeur verder de grond in boren. En zo kwam het, dat ik mijzelf vandaag, voor het eerst in deze bizarre tijd, écht in de weg zat. Ik stuurde de kinderen naar boven om even te spelen, de kleine man kreeg een beschuitje en ik pakte een kop koffie met een stukje groot stuk halve reep chocola. Ik plofte op de bank. Even een klein momentje opladen… en ik zag hoe een vlieg een duik nam ik mijn cappuchino.

Oke. Geen paniek. Ik pak nieuwe koffie en, ik vind dat ik er wat chocola bij mag, want dat stukje had ik al op. Dit moest een ontspannen moment zijn, even zenn…

Ik vlijde weer neer met mijn koffie, nam een hap, toen de dreumes ineens naast mij stond ‘bah bah’ . daarmee doelde hij niet op het beschuitje in zijn hand dames en heren.

Ik deed net of ik niets rook, klokte mijn koffie naar binnen, at mijn chocola op en verschoonde de kleine man.

Nu ja. Koffie op. Chocola op. Dan maar gewoon even rustig zitten, ook lekker.

Ik zat nog geen 3 tellen…

‘Maaahhaaaam! Mag de Nintendo al aan?’

Ik zei nog ‘Ja’ ook.

Ik voelde mij intens schuldig over het feit dat ze vandaag veel te veel voor/ achter/ naast een scherm zaten.

‘Mama is echt de beste he?’

‘Echt wel! Dit is de leukste dag ooit’.