Kimske denkt er het hare van...

Hysterische huisvrouw

Sinds ik zo’n 5 jaar geleden het onderwijs gedag heb gezegd, heb ik de twijfelachtige eer mezelf ‘huisvrouw’ te noemen. Een luie, welteverstaan. Van het kaliber ‘liever lui dan moe, maar graag wel alles schoon’.

Met 3 kinderen (en een man) is dat een behoorlijke uitdaging. Zo geef ik graag vele euro’s uit om het huishouden wat gemakkelijker te maken. Helaas bestaat er nog geen zelfsturende ramenlappende, stofzuigende, kokende, was opvouwende alles kunnende robot. Mijn kinderen zijn ervan overtuigd dat deze robot wel bestaat. Ze noemen haar liefkozend ‘mama’.

En na een dag in de vakantie (wie heeft dat verzonnen??), waarin ik van hot naar her ren, met de wasmand onder mijn arm een knie schoondep, een pleister plak, een luier verschoon en een appeltje schil, plof ik dan, als het grut op bed ligt, op de bank met thee en chocolade. Verzuchtend dat ik morgen écht aan de slag ga.

Boven klinken de stemmen van mijn dochters:

‘gaan we morgen knutselen?’

‘wanneer gaan we nieuwe schoenen voor mij kopen?’

‘Mam, ik heb 6 mei een boekbespreking’

‘gaan we weer een spelletje doen?’

 

Oke. Overmorgen. Maar dan echt.

‘Schat, ligt er nog ergens in huis een schone handdoek?’

 

Nope.