Kimske in het bootje

Stel je loopt met drie (!!) kinderen alleen in de speeltuin (twee van jezelf en een vriendinnetje van je oudste). Stel, je hebt de jongste op je rug in een draagzak. Stél, je besluit de twee peuters mee te nemen in een ‘bootje’ (enkeldiep water). Nou.. dat klinkt best relaxed toch?

Mensen die enigzins ervaring hebben met kinderen, weten dat dit tegen kan vallen. Mensen zonder kinderen denken ‘ach.. dat valt wel mee toch?’

Ik had alleen een briefje van 50 bij me en ik had drie lausy euro’s nodig voor dat botengebeuren. Je gaat naar het loket, maar die blijkt dicht. Je gaat naar de munten automaat. Dit was een optie, ware het niet, dat ik liever niet met vijftig botenmuntjes zit. Ik vind dat bootje best koddig en ik vind de kindertjes héél lief, maar om nou zo’n 15-20 keer in een bootje te gaan…

Inmiddels was mijn eigen ‘ik moet plahahahahassen’peutertje al naar de wc geweest en het loket was open. Het loket had niet genoeg geld om te wisselen. Ik  sjokte liep naar het restaurant, wisselde, liep weer terug… LOKET DICHT! Naar de munten automaat en met zes muntjes dan eindelijk naar het bootje.

We zaten nog geen drie minuten toen het gastpeutertje (die is volgens moeder al jaaaaaren zindelijk *kuch*) aankondigde te moeten plassen.

Ik herinnerde mij alle ontelbare keren dat het ‘zindelijke’ peutertje  mijn bank, vloer, keukenvloer, gang, toiletvloer onderplaste (doet ze anders nooooooooit), Ik herinnerde mij hoe de moeder een theedoek pakte, dit opdepte en daarmee dacht dat mijn vloer een zelfreinigende wondervloer was, snel de fiets naar huis pakte want ja, doet ze anders nooit dus waarom zou ik extra meenemen’, en raakte best een beetje in paniek in dat bootje.

En toen sprak de kleine spruit:

‘Gelukkig heb ik altijd een luier als we weggaan, want mama wil niet dat de auto vies wordt’

Jup. Al járen zindelijk.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *