Kimske denkt er het hare van...

Kimske klungelt wat rond

‘Eigenlijk kan ik helemaal niet naaien. Mijn moeder. Díe kon naaien. Prachtig.’

Een quote die meermaals per jaar uitgesproken wordt in dit huis. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus ik maak jurkjes, probeer dingen te ontwerpen, haal uit, probeer opnieuw, haal uit, probeer opnieuw, stof lelijk. ‘ZIe je wel! Ik kan dit dus niet. Ik kan het gewoon niet! Mijn moeder, die kon pas naaien.

Om de volgende dag weer opnieuw te proberen. Want ja… mijn moeder leeft dan al 11 jaar niet meer, ze is nog dagelijks in mijn gedachten.

Op een dag had ik een werkelijk prachtig jurkje gemaakt. En eerlijkheid gebied mij te zeggen.. ik denk dat ik mijn moeder met dit specifieke jurkje, misschien wel overtref. Ben ik nou blij of verdrietig? Allebei.

Dat ik nu ook iets van de grond probeer te krijgen waarbij de naaimachine een prominente rol speelt, is vast geen toeval en misschien wat emotioneel te noemen. Tel daarbij het ontzwangeren op en klaar is het drama.

Vannacht lag ik weer eens wakker te genieten van mijn baby, en fantaseerde er op los wat ik allemaal zou kunnen maken. Ik had een leuk idee. Denk ik.

De volgende ochtend, baby valt in slaap. Ik zet mijn naaimachine op tafel, zet een lekker kopje koffie, stukje Tony erbij.. en gaan!

Ik was op zoek naar een bepaalde steek, om daar mee te oefenen. Welke naald hoort daarbij? Alles gevonden, inrijgen… machine maakt een raar geluid.

En langzaam voel ik weer, wat ik al heel lang wegstop.

Ik wil gewoon naar mijn moeder toe.

Ik zou haar willen bellen…vragen wat ik moet doen. Vragen of zij nog leukere ideetjes heeft. Vragen of ze me wil helpen een voorraadje te maken. Vragen hoe ik toch in vredesnaam de draadspanning goed krijg. Vragen of ze het nog één keer voor wil doen.

Nog één keertje maar, mama. Doe het nog één keer voor…

Langzaam voel ik dat ik overmand word door emoties en ik besluit dapper door te zetten.

Op de radio start de DJ ‘Marco Borsato’ in.

‘Waarom ben jij uit mijn leven, waarom ben jij nou niet gebleven, waarom nou jij, waarom nou jij…’