Kimske denkt er het hare van...

Ode aan mijn ouwe Saab

Ik heb een Saab. Niet zozeer een hele bijzondere, of stoer modelletje. Gewoon een degelijke Stationwagen. Met een turbo. Dat dan weer wel.

Eh, ohja… hij heeft iets heel cools. Hij heeft namelijk een muffinhouder:

Och wat ben ik verkikkerd op mijn ouwe Saab. Toen we hem kochten, was al duidelijk dat hij afgeragd was, maar tóch wist de slinkse verkoper ons deze Saab in de maag te splitsen.

Er mankeerde van alles aan. Ik bedoel de remmen, de bandjes, allemaal standaard geneuzel en dat weet je als je een tweedehands auto koopt. Dat de knop van de versnellingspook er na 20 km afvloog, was een verrassing, maar secondelijm bood uitkomst.

Nieuwe accu voor de Saab

Nieuwe accu voor de Saab

Er gingen ramen open, maar niet dicht. Hij bleef piepen dat er een lampje stuk was, wat niet zo was. Wanhopig werd ik er van. Alles bleek opgelost met het vervangen van de Accu. Serieus! Hoe verzin je het.

Vorig jaar reed ik met een slippende koppeling vanuit Breda naar huis, max 40 km per uur. Dat was niet zo héél tof, op zich. Maar als je een afgetrapte oude Saab koopt, waarvan de koppeling hoog aangreep, dan is het niet raar dat de koppeling vervangen moest worden. Maar toch was dat een pijnlijke toestand.

Nu ben ik natuurlijk heel vergevingsgezind, ook omdat hij zo’n fijne laadruimte heeft:

Ik heb weleens een paaltje geraakt en dat was voor mijn eergevoel veel erger. Er kwam daarbij een barstje in mijn lampenkapje. Om dat te vervangen, moet ik het hele achterlicht vervangen en die zijn inkoop al zo’n € 200,-. Prima, maar niet voor een ouwe Saab die ook een rare kraak heeft waar niemand van weet waar dat vandaan komt.

Ach, mijn lief heeft mij al zo vaak smekend aangekeken om toch voor een andere, degelijke auto te gaan. Ik piekerde er niet over.

Krakend geluid bij de Saab

Mijn Saab en ik, wij zijn twee vriendjes. Maar dat irritante gekraak begon mij de neus uit te hangen. Google, de garage, noem het maar op, níemand wist een oorzaak.

Ik ging met een vriendin de hond uit laten. Zij heeft ook een oude auto en is daar ook zéér gehecht aan.

‘Hij gaat eruit’ sprak ik sip. ‘Ik vrees dat het zo’n vreselijk praktische Prius+ gaat worden. Oftwel ‘een zetpil’.

Ik werd raar aangekeken, dus ik liet haar een filmpje zien. Want, zo wanhopig was ik inmiddels. Ik nam het gekraak elke keer op en stuurde dan naar iedereen die weleens naar ‘Topgear’ keek of de Autoweek leest.

Nooit wist iemand wat het was, en dat vond ik eng.

‘Joh, das gewoon je handrem’ sprak ze luchtig. En ook dat dat geen kwaad kon. Ja hoor, handrem eraf, gekraak weg.

Garage gebeld, kon geen kwaad.

Ik ben zó blij mensen! Zo ontzettend blij.

Van blijdschap trakteerde ik mijn ouwe Saab op de wasstraat. Hij is bijna jarig. 14 wordt hij. Hij krijgt een nieuw achterlicht cadeau.

En zo boemelen wij nog vrolijk rond.

Zou het iets vrouwelijks zijn? geen afstand kunnen nemen van je auto?

Het Enige nadeel nu nog… spinnen houden óók van mijn Saab. Deze heeft toch wel een week meegereisd.