Ongedane zaken…

Voor de tweede keer stond ik bij het gemeentehuis. De vorige keer dat ik hier stond, was ik mijn pasfoto vergeten. Niet gewoon thuis op de keukentafel, nee, nee. Ik had er niet bij stil gestaan dat ik een pasfoto nodig had. Laat staan dat ik uberhaupt pasfoto’s hád.

Zonder gedane zaken keerde ik, bepakt en bezakt met een peuter, weer huiswaarts.

Ik plande een nieuwe afspraak voor vandaag. Vanmorgen met een peuter én een kleuter pasfoto’s maken en wederom naar het gemeentehuis.

Ik tikte het afspraaknummertje in, pakte het bonnetje, ging zitten en ik mocht meteen weer opstaan: ik was al aan de beurt.

‘Ah, mevrouw T. U heeft uw pasfoto?’ Trots keek ik naar de ,mevrouw achter de balie. ‘En uw oude paspoort?’

Mijn oude paspoort! Ik voelde woede opstijgen. Wat doet een oud paspoort op de keukentafel? Gisteren nog in mijn jaszak, vandaag op de keukentafel. In mijn jaszak, de pasfoto’s.

Ik smeekte de dame of ze mijn nieuwe paspoort niet kon aanvragen, dan kwam ik het oude straks brengen. Maar dit kon niet. Ook niet als ik mijn rijbewijs als onderpand gaf. Of mijn hele portemonnee. Misschien wel met mijn auto als onderpand. Maar hoe kwam ik dan thuis?

Frustratie, woede, en schaamte. Vooral veel schaamte.

‘Ik geef het op. Dan maar geen paspoort’ verzuchtte ik. En ik keerde, bepakt en bezakt met een peuter én een kleuter, weer huiswaarts.

Foeterend op de bureaucratie, mijn vieze auto, het slechte weer, de wind en alles wat mij verder opviel, was ik eigenlijk alleen maar boos op mijzelf.

2 Comments

  1. Tja herkenbaar hoor. Het is al zo’n onzin om telkens een nieuw paspoort te moeten aanvragen.

  2. Oooh, dat is zo erg! Je moet het paspoort toch ook weer ophalen? Dan kun je toch net zo goed dan inleveren? (Stomme bureaucratie…)
    Dan maar niet op reis 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *