Kimske denkt er het hare van...

Thuisonderwijs

Zoals heel Nederland, zitten wij ook met de bizarre situatie, dat de kinderen thuis onderwijs krijgen.

‘Ja, maar jij bent leraar, voor jou een eitje’.

Ja… ik weet hoe ik alles uit moet leggen, ik kan ze aan het werk zetten en natuurlijk komen mijn didactische skills nu goed uit. Maar een eitje?

Ik vind het knap lastig, schakelen van moeder naar juf. En weer terug. ‘Nee, je gaat nu je werk afmaken. Geen gemekker. Ik weet dat je het snapt, en als dat niet zo is, dan roep je me maar’.

‘Mammaaa! Juf kim praat heel boos tegen mij’

Ehm… En dan ben ik ook zo dat ik er gewoon naast ga zitten. Observeren hoe mijn leerling het werk aanpakt. Waar ik bij moet schaven, stimuleren of afremmen. Bij beide kinderen. Ondertussen het fruit van de muur schrapen die de dreumes daar vakkundig aangebracht heeft.

Och, wat zag ik het zitten. Een lockdown. Hoe heerlijk, beetje keuvelen. Beetje haken, spelletjes met de kinderen, naaien…

maar niets is minder waar. Wat een drukte. en dan heb ik geen werk wat ik moet doen. Respect voor al deze ouders, die hun eigen werk doen, kinderen begeleiden, huis schoonhouden…

Ondertussen vlieg ik tegen de muur aan van gekte. De hond uitlaten is een uitje geworden. Het is een treurige bedoening.

Einde van de Lockdown?!

Maar nu… het einde is in zicht. Nog 3 dagen thuisonderwijs en dan zit het erop. Dan gaat het gepeupel weer naar school. Eerlijk? Ik vind het vreselijk.

Ik vond het toch wel erg knus en fijn zo samen thuis.

Maar, dat we weer wat bewegingsvrijheid hebben, is natuurlijk heerlijk.