Kimske denkt er het hare van...

Vakantie?!

Na weken zoeken naar een balans in huisvrouw, juf, kinderopvang, echtgenote zijn, begon ik mijn draai min of meer te vinden.

Het is voor de kinderen enorm aanpassen om thuis ineens onderwijs te krijgen. Het lijkt mij erg lastig, thuis onderwijs krijgen en daarbij geholpen te worden door je moeder, die ook juf is. Terwijl je eigen juf op de chat zit.

Al met al zijn het bizarre tijden, waarbij het de ene dag beter ging dan de andere. Het gevoel van succes en falen wisselden elkaar in mijn hoofd razendsnel af, doorvermoeiend.

En na een ochtend intensief thuisonderwijs, waarbij de meisjes ’s middags veelal vrij waren, dacht ik ‘vrij’ te hebben voor het huishouden. Maar… daar kwamen de meisjes: ‘mama, gaan we wat leuks doen? Zullen we een spelletje doen? Gaan we naar de winkel? kunnen we knutselen?’

En, dat is natuurlijk logisch. Want na school ga je óf met je vriendinnen spelen, óf met mama wat leuks doen. Met vrienden spelen gaat nu niet, dus… mama!

Komt daarbij dat ze natuurlijk ook bang en onzeker zijn en dus meer nabijheid nodig hebben dan normaal.

Natuurlijk ging ik wat met ze doen, de ene keer met meer enthousiasme dan de andere, waardoor de meiden zich weer schuldig voelden en hallo faalgevoel van mama!

Daarna kijk je naar de wasmand, het huishouden.. hallo faalgevoel!

Tja.. ik doe mijn best. Net als iedereen. Maar het zal niet allemaal perfect gaan. Op vrijdag was ik oprecht blij dat beide meisjes mijn instructie goed oppikten en zodoende om 12.00 allebei al klaar waren (hallo, succes!).

Nog even handschrift-therapie voor de jongste via skype, oudste haakt aan… Kim heeft het vandaag, en deze hele week, weer geflikt. Hallo, succes!

Om 15.15 uur sluit de juf van A. de week af op de chat: ‘Fijne vakantie!’

Wacht…

wat? Vakantie?

Och… dat was een welkome verrassing! Vakantie.

Moeders is er nog nooit zo aan toe geweest!