Kimske's keuken

Breek de nacht, tik een raampje.

Er was eens een stel in Hilversum, die na een avondje veel wijn/ stokbrood én filmpjes, rond een uurtje of twee naar bed ging. Oke, deze schrijfstijl is me te vermoeiend, sorry. We hoorden gestommel op de gang. Natuurlijk kijk je, als goede buur, even of alles ok is bij de buren. Maar de buren stonden voor de deur te stommelen. Prima dus.
We lagen in bed en het gestommel bleef. Net op het moment dat ik mezelf afvroeg of ik niet even moest gaan helpen, werd er aangebeld. Of we een hamer hadden. Ik keek even raar. Een hamer? Een echtelijke ruzie is toch ook anders op te lossen? Of wilden ze juist wat nieuws uitproberen? Hadden ze zelf geen hamer dan? Bovendien, misschien had ik die hamer zelf wel heel erg hard nodig.
Ik vroeg dus of ze een schilderijtje gingen ophangen, of ze dat niet beter de volgende dag konden doen.

Wat bleek, buren waren sleutel vergeten. Daardoor konden ze hun huis niet in. Raampje intikken dan maar. Meteen dacht ik aan mijn goede voornemen. Nog nooit kon ik zó vroeg in de morgen iemand blij maken, bovendien was ik nu voor de zondag klaar. Met een simpele hamer mensen. Mijn will to please is groot, vooral ’s nachts (uche).
Ik stuurde lief naar de berging (want spinnen). Lief opperde nog of het niet makkelijker was om de deur in te trappen, de sloten zijn erg bagger dus die zou gewoon openspringen, had ome Agent ons ooit gezegd. Buurman vond dit een puik plan, nam een aanloop en knalde tegen de deur. Die helaas niet meegaf. Dan maar de hamer. De buren werden wat veeleisend, ze wilden ook nog een theedoek, tegen rondvliegend glas.
Theedoek gegeven, werd secuur bekeken of deze wel schoon en gestreken was, voor het raampje ermee en tikken maar. Dit gaf, al met al, een enorm lawaai. Hond was dan ook volledig in paniek. Wat mijn verbazing wel schetste, was dat niemand maar dan ook NIEMAND op het lawaai afkwam. Terwijl er feitelijk gewoon ingebroken werd en dat gebeurde niet stilletjes. Fijn, de wetenschap dat de buren alert zijn.
Enfin, raampje (in de voordeur in), buurman met zijn arm door het gat en open maar die deur. Alles goed en wel, we konden weer gaan slapen.
Laatst zei ik tegen lief, dat ik eigenlijk wel wat meer contact met de buren zou willen, maar dit had niet per sé middernacht gehoeven, hoewel dit wel een leuke situatie was, op de één of andere manier best gezellig.

Ik kreeg mijn theedoek terug, vol gaten. De buuf beloofde een nieuwe theedoek, en das maar goed ook. Want hoe zou ik nu verder moeten zonder een 34e theedoek. Das gewoon onmogelijk zeg ik je. ONMOGELIJK.

7 reacties

  • Elise

    Altijd fijn, een goed buur… En ach, wees blij, nu krijg je nog eens een nieuwe theedoek. Ik heb ook wel eens de deur achter mij dichtgetrokken en oeps….sleutels…

    Tja, ik rijd dan naar één van de kids en vraag hun sleutel maar bij jullie is eht misshcien wel slim om buren een sleutel te geven en contta, ahha

    Fijne dag. psss, woon je in Hilversum ? Ik werk in Hilversum.

    gr. Elise

  • Joeltje

    Dat is een dure grap voor de buren. Nieuwe raam én een nieuwe theedoek. En ja, wat MOET je VREDESNAAM zonder 34e theedoek. Ik zou het ECHT niet weten nee, om wanhopig van te worden.

  • Cindy

    Haha handige buren dus, doordat ze hun sleutels waren vergeten gooien ze hun eigen ruiten in 😉
    Wel minder dat er niemand op het lawaai reageerde :s

  • kimske

    @Elise: mijn moeder had altijd de sleutel, maar nu natiuurlijk niet meer. Heb er idd nooit over nagedacht dat wij nu ook nergens een reserve hebben liggen.
    @Joeltje: ja die theedoek doet het em hoor, echt waar…
    @Marijke: nou! De sleur is weer doorbroken hoor hahahah
    @Kwan:Ik voel me ook errug veilig.. maar dat komt door onze hond, formaat herder met een veel te grote bek, letterlijk en figuurlijk.
    @Cindy: Ja, uiteindelijk gooi je je eigen glazen in he…

  • Toaske

    Sjemig, toch niet tof dat er niemand reageerde op al dat kabaal. Nul sociale controle dus en da’s niet zo goed. Hebben jullie inmiddels sleutels geruild met de buren zodat dit niet meer nodig is?